Spaander uit het oude blok
Beschermd tegen toerisme door zijn communistische heersers, is Albanië de ongerepte Balkan schoonheid die tijd vergat. Tristan Rutherford heeft het helemaal voor zichzelf

Ik ben de enige toerist op het strand. Twee stranden eigenlijk. Het eerste deel van het strand van Krorez is een idyllische idylle met wit zand, omspoeld door hetzelfde Ionische blauw op 15 km ten zuiden van Corfu. Het tweede deel is een lange banaan-swoosh geparfumeerd door rozemarijn en dennen – met zand zo zacht als in Puglia, de Italiaanse regio zichtbaar op het water op een heldere dag. Het is hetzelfde – prachtige wateren, perfect zand – aan de 50-tal andere stranden die de 360 ​​kilometer lange kust van Albanië bestrijken, die elk de sokken afsnijden van die in het noorden van Kroatië. Ik doe een kleine dans. Omdat er niemand te zien is, scheid ik mijn stammen in een boom en zwem dan een kilometer door de heldere zee. Wel, het is wat Robinson Crusoe zou hebben gedaan.

Bij zonsondergang vind ik mijn zwemmers weer. Duw vervolgens maagdelijke voetstappen naar de enige strandbar van Krorez. Het wordt gerund door snaggle-toothed Albanese hippie, Evangelis, die sport een ketting gemaakt van drijfhout. Omdat het me een uur kostte om naar dit geheime zandstrand te wandelen, gooide ik hem $ 8 om me naar de steiger verder naar het zuiden te brengen, waar ik mijn huurauto parkeerde. We schuiven zijn gehavende speedboot in de branding van de zonsondergang. Evangelis kan de buitenboordmotor gebruiken, die gevoed wordt door een plastic colafles die half gevuld is met benzine, en we klappen met een klap in een warme inktzwarte zee.

Ik zou alleen naar Albanië komen. Regelmatige vakantie vrienden geloofde me niet toen ik gesproken over gelukzalige stranden en UNESCO-bezienswaardigheden. Welnu, ze zouden zich kunnen houden aan de prijzige aardigheden van de Griekse eilanden en de 10-daagse cruiseschepen van Dubrovnik, beide op korte afstand. Ik wilde een zonnige vakantie met een achtergrondverhaal. Tuimelende ruïnes zonder tourbussen. Ik plande een zevendaagse lus van Albanië’s naar het strand geflankeerde westen naar zijn historische achterland.

GettyImages-584944148
Karaburun-schiereiland

Je zult niet veel tweetjes vinden met polsbandjes die de cruisebus stampen bij Butrint, de populairste attractie van Albanië, die ik op dag twee trof. Stel je een best-of-selectie voor van Efeze en de Akropolis op een verloren eiland, verborgen voor passerende schepen door waterrijke wetlands. Geleid door vier verschillende rijken beurtelings, is het een openluchtmuseum van de Mediterrane groten. Griekse agora, check. Romeins bad, check. Negende-eeuwse Byzantijnse basiliek, check. Voor de lunch steel ik vijgen van bomen. Sla dan een nauwelijks betreden pad naar een met wijnranken verstikte Ottomaanse hammam, waar ik onder een olijfboom slaap. Later huur ik een speedboot plus chauffeur in voor de lachwekkende som van $ 18 voor de schaal van Butrint. Reigers waken over ons terwijl we voorbij schieten, terwijl ijsvogels als iriserende pijlen van blauw voorbij vliegen. Je kunt dit niet in Pompeii doen.

Mijn klifopzicht op dag drie pannen de hele Albanese Rivièra. Dit is de meest uitgestrekte kust van het land, linten voor 100 kilometer van de Griekse grens bij Butrint tot Kaap Karaburun bij Vlorë. Net als de Côte d’Azur, een eeuw geleden, is het een knellend lappendeken van eenzame stranden, waar zonaanbidders in de minderheid zijn door grazende ezels. Sommige, zoals het strand van Monastery, hebben een bar met Italiaanse bediening die massages biedt. Anderen, zoals het strand van Zhabovel, zijn door de zon gelikte bochten van zand die Julius Caesar – die in 48 v.Chr. Dat komt omdat Albanië tot 1991 een communistisch heremiet Koninkrijk was. Het antwoord van Europa op Noord-Korea liet de prachtige kust verlaten, omdat uit eigen land kapitalistische reactionairen probeerden te ontsnappen. De ontwikkeling van toeristen staat in de kinderschoenen – mijn moeder zou snuiven naar de gezondheid en veiligheid, mijn kinderen zouden haperen aan het gebrek aan hotelzwembaden – maar zo was het 20 jaar geleden in Kroatië. Archeologen, avontuurlijke stellen en mensen die op zoek zijn naar het volgende Corsica of Montenegro, passen er precies in.

h_KGR92C
Al fresco tafels in een lokale taverne in Gjirokaster.

Lunch in een café aan de kust typeert de naïeve charmes van de natie. Het is omgeven door citrusbomen, overschaduwd door kweepeerbomen en gekoeld door een zeebriesje. Je kunt een gekoeld drankje of een Turkse koffie kopen, waarbij de laatste aankomt met een gratis glas rakia gedestilleerd uit de druivenhuiden van de bovengrondse wijngaarden van het terras. Een dergelijke krachtige cocktail somt het niet-gerealiseerde potentieel van Albanië op. De smaken van Italië, vermengd met de milddadigheid van het oude Griekenland. Omdat de taalbarrière een altijd aanwezig drama is – we zijn nu niet in Mallorca – wordt mijn bestelling twee keer gedaan. Ik eindig met vier donuts, twee vers geperste druivensappen, twee Griekse salades, een uitgebreide schaal met Adriatische garnalen, een omelet met zes eieren – plus de helft van de kip die ze legde. Niettemin vul ik mijn laarzen aan deze blowout van $ 10.

De ‘nieuwste’ attractie aan zee was tot 2017 verboden terrein. Sazan Island was een eeuw lang een hoogbeveiligde militaire basis geweest, waar geen enkele burger – al dan niet Albanees – het kon betreden. Dit Eden van 5 km heeft zelfs een eigen wolkenloos microklimaat dat het de vegetatie van subtropisch Tunesië oplevert. Op dag vier draagt ​​de onheilspellende Black Pearl-veerboot mij en een piratengroep van studentendag-trippers tegenover de haven van Vlorë. Ik kijk uit terwijl het torenhoge eiland groter wordt, een Lost World waar Aleppo-dennen in azuurblauwe zeeën tuimelen. Als een T-Rex een paringsvraag uitblaast, zou het geen verrassing zijn.

Inland Albanië is zo mooi als de Provence, met net zo veel tijdloze bezienswaardigheden

De wilde ondergraven en ik stap aan boord van een gehavende militaire steiger om tot zwijgen gebracht door Sazan’s etherische stilte. Een verplichte korte rondleiding beschrijft de militaire geschiedenis van het eiland: 2800 Sovjetbunkers stippelen het bos uit als betonnen paddenstoelen. Op elk ander Adriatisch eiland, zoals Paxos of Hvar, zouden ze een vijfsterrenhotel bouwen. De zon riemen door een bladerdak van jeneverbes om zwemtijd te markeren. Ik kan de eerste Engelsman zijn die vooraan kruipt vanaf het strand van St Nicolo Bay in de buurt van de haven. Dat is Albanië – elke bezoeker wordt automatisch een pionier. Terwijl de diepe topaas Ionisch hier de ondiepe marine van de Adriatische Zee ontmoet, is het zwemmen een aquamarijn droom. Verderop trillen de wrakken van Griekse, Romeinse en Tweede Wereldoorlog schepen op de zeebodem, onaangetast door duikers.

Op de drukte terug naar het vasteland, de Black Pearl roept op een naamloos, ongemarkeerd strookje zand op het schiereiland Karaburun. Dit strand, zoals de 20 anderen, die ik vanaf de boot zag, is prima, kietelen-je-tenen kiezel. Omdat ik verwend ben door de onreine kusten van Albanië, maken de twee dozijn strandgangers het zand te druk voor mij. Dus ik spring over kalksteenblokken verweerd door golven naar een andere bocht zand te golven. Het is van mij, helemaal van mij. Als ik niet drie uur hoefde te wachten om op Instagram te fotograferen (gsm-signalen zijn zo zeldzaam als Missoni-badpakken in deze eenzame klimaten), zou ik in de strandhemel zijn.

GettyImages-454325897
Een zicht op Saranda aan de Albanese Riviera

Inland Albanië is zo mooi als de Provence, met net zo veel tijdloze bezienswaardigheden. Met nog twee dagen te gaan, ploeg ik 90 minuten oostwaarts door wijngaarden en citrusboomgaarden en stop ik bij Cobo Winery. Garruwel wijngaardbaas Muharrem Cobo leidt me rond zijn hi-tech kelder, waar we de allereerste fles van zijn nieuwste experiment openen: de eerste bruisende rosé van Albanië. Zulke first-to-try-ervaringen zijn alledaags in het eenmalige land, waar zowel buitenlandse bezoekers als privé-wijnbereidingen tot 1991 effectief werden verboden. De rosé kleurt mijn ogen voor het vooruitzicht: Berat.

Het geruïneerde kasteel van Berat, een deel van een dubbele UNESCO-stad, stijgt op als een Disney-schans bovenop een spaghetti-westelijk landschap. Ik parkeer niet in een spookstad, maar in een levend museum met stenen huizen en panoramische cafés dat al 3000 jaar lang continu bewoond is – langer dan Rome of Istanbul. Toen de Romeinse en Byzantijnse rijken afbrokkelden, werd Berat een centrum van christelijk leren. Dit komt tot uiting in het Onufri Icon Museum, een reeks gouden fresco’s die zoveel blonderen als het hypnotiseren van de zeldzame buitenlander die zo ver komt. Als de schemering valt, raak ik een walstafrestaurant voor wrongelsoep, gepekelde tomaten, herderssalade, gegrilde lamsdarmen, een swirly-whirly spinaziegebak en een mixed grill. Een koopje voor $ 11, inclusief voldoende drankjes, zelfgemaakte rakia grappa onder hen.

Berat’s zusterstad is twee uur naar het zuiden door de badlands die ooit Lord Byron op een paardentocht hebben verwelkomd. Het grenzeloze kasteel van Gjirokastër doemt op door mijn rakia-hoofdpijn. Vijf eeuwen oude witte Ottomaanse huizen, elk een paleis van steen, tuimelen langs een ravijn als Turkse suikerklontjes. Armoede en obscuriteit hebben dit voormalige centrum van imperium ongerept gehouden. Zelfs de wonderbaarlijke selectie hotels van de stad is ondergebracht in oude palazzo’s met fresco’s en houten plafondrozetten. Ik kreeg te horen dat het zes maanden zou duren om de 100 andere vreemde archeologische vindplaatsen van Albanië te zien, elk alleen bezocht door hagedissen en vlinders, waar schildpadden de liefde bedrijven op amfitheaterterrassen. Helaas, ik heb meer stranden om te zien.

Berat’s verwoeste kasteel stijgt als een Disney-schans bovenop een spaghetti-westelijk landschap

GettyImages-511515129
De goed bewaarde ruïnes van het kasteel van Berat, een UNESCO-werelderfgoed

De drie kleine Ksamil-eilanden sluiten mijn zevendaagse Albanese cirkel. Stel je de Malediven met bomen voor. Een ‘dial-a-boat’-taxi tilt zonaanbidders op van de kust en jaagt ze vervolgens naar deze smaragden edelstenen voor $ 5 per rit. Steeneiken en laurierstranden met schaduw van $ 8 strandbedden, die afdruipen in saffierzeeën. Je kunt tussen de eilanden zwemmen of naar buiten kajakken voor een rustigere overpeinzing. Dappere zielen kunnen de twee kilometer naar Griekenland peddelen. Maar waarom moeite doen? Deze verloren Riviera is een gevonden paradijs.

Comments

Geef een reactie