AGROTOURISME NABIJ TIRANA, ALBANIË
Aan het eind van een zonnige zondagmorgen eind september besloot ik met enkele vrienden het drukke Tirana uit te rijden voor een uitgebreide lunch op het platteland.
Dat lunchen in kleine dorpjes, te midden van wijngaarden, olijfbomen en akkers, is de laatste jaren in Albanië steeds populairder geworden. Het verschil met ‘gewone’ restaurants is dat ze allemaal hun eigen wijn en olijfolie produceren. Groenten en fruit worden ecologisch verantwoord bij het restaurant verbouwd. Kaas, melk en vlees zijn afkomstig van lokale boeren. Personeel (koks, obers, schoonmakers) komt ook uit de omgeving, wat welkome banen zijn. Agro-tourisme restaurants zijn grootschalig en liggen op mooie locaties, zodat bewoners uit de stad er graag verjaardagen, bruiloften en jubilea vieren.
In mijn reisgids over Tirana die in 2017 uitkwam, had ik al twee van deze bijzondere restaurants in de omgeving van Tirana bezocht en beschreven: de Uka Farm en Nano Resort. Daarna kwamen er in snel tempo meer restaurants bij. Ik bezocht Kantine Enolli in 2018 en 2019. Later hoorde ik van Albanese vrienden enthousiaste verhalen over Agritourism Huqi, op een half uurtje rijden van Tirana. Daar moest ik toen natuurlijk ook naartoe. Dit zijn mijn ervaringen.
KANTINE ENOL
Kantina Enol ligt op een afslag van de autostrada van Tirana naar het vliegveld. Het uitzicht van het enorme terras van het op een heuvel gelegen Kantina is adembenemend. Je kijkt heel diep het dal in met onafzienbare wijngaarden en in de verte zie je het middeleeuwse fort van Preza liggen. Wij installeerden ons op het terras en bestelden een grote schotel vol meze: olijven, schapenkaas, byrek met spinazie en brandnetels, pasteitjes, tzatziki, fergese, gekonfijte groenten en gegrilde watermeloen met kruiden, op wijnbladeren gepresenteerd. Vooral het sprankelde rode dessert is mij lang bijgebleven en was eerlijk gezegd de reden om nog een keer terug te gaan…
In juli 2019 bestelden we dhalle, (frisse karnemelk), en een schaal met fruit (perzik, watermeloen en appel), honing en bruine ‘hasude’ met walnoten. We probeerden daarna een witte wijn, die wat wrang was en niet zo heel erg fruitig en lekker. Reactie van de kelner: dat komt door de specifieke druivensoort! Oke, we bestelden een karafje open witte wijn voor 150 lek. Dan wilde ik wel een fles rode wijn kopen, liefst een hele goede. Er zijn reserva’s en dure wijnen van 4.000 lek. Rondleiding gekregen door de kantina. Enol had wijn van de jaren 2012-2017, van de druivensoorten Cabernet, Sauvignon en Sangiovese. Ondanks dat Enol maar een klein wijnhuis is vergeleken met Kallmet in de Zadrima waren we toch onder de indruk van de professionaliteit.
Het bedrijf is in 2002 gestart, ervaring met wijn verbouwen en oogsten is opgedaan in Italië. Enol produceerde in 2018 15.000 liter wijn per jaar, alleen voor het eigen restaurant dus men heeft geen export naar het buitenland, voorziet geen Albanese supermarkten en Albanese restaurants van wijn. Eni en Olsi Alushi, zoon en dochter van de eigenaar, runnen de kantina. De kantine ligt op een schitterende maar moeilijk te bereiken plek, is enorm groot (er is zeker plek voor 200 mensen op twee verdiepingen, beide met geweldig uitzicht) en moet het hebben van groepen en bruiloften. Leuk is dat uit het interieur blijkt dat de eigenaar erg koningsgezind is. Hij wilde daar ook graag over vertellen. Er hangen foto’s van koning Zog en zijn vrouw Geraldine uit de jaren dertig en jachttrofeeën. Vijftig jaar lang, tijdens het communisme, was Zog persona non grata en kon je niet uitkomen voor je royalistische sympathieën. Proost, op een glaasje pruimensap, onderdeel van het heerlijk dessert.
AGROTOURISME HUQI
Agritourism Huqi ligt aan de oever van het kleine kunstmatige meertje Huqe. Het is een half uurtje rijden van Tirana, op de snelweg naar Durrës maar je moet bij Maminas van de snelweg af en via een stoffige plattelandsweg door dorpjes naar dit merengebied richting, werkelijk in the middle of nowhere. Dan kom je in een gebied met glooiende heuvels beplant met olijfbomen en fruitbomen en bereik je via een afslag voor het dorp Radë het meer van Huqve.
Natuurlijk waren we niet de enigen die zondagmiddag wilden lunchten, het parkeerterrein stond bomvol en we moesten buiten een half uurtje wachten op een plekje. Afgetrainde jonge obers renden voor ons langs met enorme schalen vlees en mezze. Volgende keer dus reserveren of op een door-de-weekse dag gaan. Huqi was ondanks deze drukte zeer de moeite waard.
Het is een groot complex waarin de eigenaren een aanzienlijke investering moeten hebben gedaan. Het bestaat uit een hotel met spectaculaire kamers die uitzicht hebben op het meer, een restaurant als een tropische kas, enkele kleinere intieme familieterrasjes en – het populairst van allemaal – twintig vier-persoons houten constructies met een wit tentdoek die hoog boven het meer uittorenden. Die waren allemaal bezet. We konden uiteindelijk terecht in een restaurant als een hoge tropische kas, met bamboe en planten en wijnbladeren. Er zaten grote gezinnen met kinderen en opa’s en oma’s.
We bestelden water en een fles lokaal geproduceerde huiswijn en bekeken de uitgebreide menukaart. Specialiteit van Huqi is babygeit die speciaal in een put is geroosterd. Wij kozen dat en ook nog maisbrood met maze (kaassaus), een groot kaasplateau en byrek. Het eten was verrukkelijk.
Ik maakte na het eten een wandeling over het uitgestrekte terrein om alles te bekijken en passeerde eerst de onvermijdelijke speeltuin (in alle agrotoerisme restaurants een absolute voorwaarde), toen perken met prachtige bloeiende rode rozen en een stokoude olijfboom (volgens een bordje de oudste olijfboom van Albanie, wel 800 jaar oud; ik heb zo mijn twijfels). Daarna kwam ik via een grote boomgaard met rijpe oranje granaatappels bij het meer.
Het was ondertussen een uur of vijf geworden en het meer met de vele ganzen lichtte prachtig op in het gouden licht. Vrienden die er s’ avonds zijn geweest en hebben overnacht in een van de houten hotelkamers die op palen in het meer staan vertelden dat het hele terrein ’s avonds schitterend verlicht is met gekleurde lichtjes en bollen en dat ik zeker nog een keer ’s avonds moet terugkomen. Waarvan akte!
KANTINE KORRIKU
Op een mooie oktoberdag reden we naar Kantina Korriku, aan de voet van de bergen tussen Kruja en Durrës. Mijn reisgenoten hadden daar vorig jaar een heel lekkere Bistecca Fiorentina gegeten en de wijn was voortreffelijk. We parkeerden de auto. Harde muziek golfde ons tegemoet. We zijn allergisch voor harde muziek, het klinkt in vele Albanese en Kosovaarse restaurants en voorkomt dat je elkaar kunt verstaan. Als je er iets van zegt of vraagt of de muziek zachter kan kijkt de ober vaak niet-begrijpend. Muziek is toch gezellig? De andere gasten waarderen het toch?
Gaan we terug?
Even aarzelen we.
We lopen toch maar door. De muziek komt van een rumoerig verjaardagspartijtje dat in een aparte open ruimte van de tuin zit te eten en muziek draait. Voor de jarige Dea staat er een ereport gevormd door honderden roze en blauwe ballonnen. In het echte restaurant klinkt ook muziek, maar het geluidsniveau daarvan is voor ons aanvaardbaar. We besluiten te blijven en gaan op het terras onder de bomen zitten. Een heerlijk terras, omzoomd door olijfbomen en bomen met een soort dennenappels.
Geen bistecca fiorentina deze keer, maar hele gewone Albanese gerechten. Aardappels, tomatensla, olijven, kaas, byrek, met een karaf lokale rode wijn. Gewoon? De kwaliteit en de smaak van deze verse producten uit de buurt was zo goed dat we maar bleven opscheppen.
Ondertussen kwamen er steeds meer bezoekers bij, het terras liep vol en de halfopen ruimtes voor het restaurant ook. De ober zette de muziek steeds wat harder. Het kon ons allemaal niet meer schelen. We waren voldaan. Toen ik naar binnen liep om de rekening te vragen zag ik dat de halfopen ruimtes allemaal waren beschilderd met kleurige Albanese folkloristische taferelen. Ik ben daar in Nederland niet zo dol op. Meestal zijn die schilderingen gemaakt door amateurschilders. Maar deze vond ik mooi. Het paste zo bij deze plek, het heerlijke eten en … de muziek.
Toen we terugliepen was het verjaardagsfeestje afgelopen en prikten drie kinderen alle ballonnen van Dea door. Met harde knallen. Ook hier kom ik beslist terug.
Nabij Tirana willen verblijven in een prachtige villa, als uitvalbasis voor het bezoeken van de kantines? Zie link: Villa Relli